Rezerwat przyrody Nietlickie Bagno to faunistyczny rezerwat przyrody w województwie warmińsko-mazurskim, na terenie gminy Miłki (powiat giżycki) oraz gminy Orzysz (powiat piski). Chroniony obszar ma powierzchnię 1132,91 ha. Jego lokalizacja sprawia, że wchodzi on w skład Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000 – ptasiego PLB280001 „Bagna Nietlickie” (4080,8 ha) oraz siedliskowego PLH280054 „Mazurskie Bagna”.
Lokalizacja
Rezerwat powstał w 2003 roku. Jego powierzchnia jest powiększona o otulinę o powierzchni 1080,341 hektarów. Większość jego powierzchni jest administrowane przez Nadleśnictwo Giżycko. Bagna są położone na północnym krańcu ziemi piskiej między jeziorami Niegocin i Śniardwy, na terenie gmin Orzysz i Miłki.
Rzeka Symsarna
Fauna i flora
Celem powstania rezerwatu przyrody „Bagna Nietlickie” była ochrona rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Jest to jeden z nielicznych obszarów bagiennych na Mazurach, które przetrwały do obecnych czasów. Jest to najlepiej zachowane i jednocześnie największe torfowisko niskie na tym terenie.
Na lata 2001-2003 przypadał czas budowania dwóch progów piętrzących. Dzięki nim udało się przywrócić odpowiednie stosunki wodne, sprzyjające lęgom ptaków. W ten sposób stworzono także noclegowisko dla żurawi. W 2003 roku było ich tu 2,5 tysiąca. Natomiast w 2005 roku ta liczba już się nieomal podwoiła. To największa w Polsce ostoja przelotnych żurawi.
W ramach rezerwatu nie prowadzi się planu ochrony, ale zamiast tego wyznaczono zadania ochronne. W ich ramach część obszaru rezerwatu, przede wszystkim łąki, podlegają ochronie czynnej, natomiast reszta obszaru to ochrona ścisła.
Sam obszar parku krajobrazowego to rozległe torfowisko, na którym nie brakuje turzycowisk, trzcinowisk i mniejszych szuwarów z oczkami wody. W lasach dominują olszyny i brzeziny. W centralnej części rezerwatu znajduje się częściowo zarośnięte jezioro Wąż. W rezerwacie są stanowiska między innymi takich rzadkich, chronionych i zagrożonych gatunków roślin jak: brzoza niska, goździk pyszny, pełnik europejski, wierzba czarniawa, kukułka krwista, grzybienie białe, jeżogłówka różnolistna, dziewięciornik błotny.
Wśród przedstawicieli fauny nie brakuje rzadkich gatunków: łoś, bóbr, wydra, norka amerykańska, lis, borsuk, jenot, ropucha szara. Na obrzeżach torfowisk można spotkać rzekotkę drzewną. W przeszłości w rezerwacie spotykano także żółwie. Występują tu także rzadkie motyle: przeplatka torfowa, czerwończyk nieparek, mieniak strużnik, tęczowiec. Spośród owadów żyje na bagnach także wiele gatunków ważek, chrząszczy wodnych i innych zwierząt.
Pozostałe ptactwo bytujące w tym miejscu to wiele gatunków dzikich kaczek oraz kureczek, derkaczy, błotniaków, rybitw czarnych, prawie wszystkie krajowe gatunki wróblowców, jak na przykład słowiki szare, dziwonie, świerszczaki, strumieniówki, rokitniczki, brzęczki, potrzosy, trzciniaki, trzcinniczki, myszołowy zwyczajne, orły bieliki, orlik krzykliwy, błotniak łąkowy i błotniak stawowy, kobuz, bocian czarny i biały, bąk, trzmielojad, pokrzewka jarzębata, dzięcioł białogrzbiety. Jesienią miejsce to jest położone na trasach wędrówek stad takich ptaków jak czajki, bataliony, bekasy, brodźce leśne, kwokacze oraz wielogatunkowych stad dzikich kaczek (krzyżówki, cyranki, krakwy, głowienki, czernice).
Dawniej te okolice były ostoją cietrzewia. Nadleśnictwo Giżycko prowadziło tu obserwacje od 2012 roku, w wyniku których nie stwierdzono tu obecności tych ptaków.
Historia
Dawnej ten bagienny obszar był zdecydowanie większy. Sięgał od Jeziora Buwełno na wschodzie aż po Jeziora Jagodnego na zachodzie. Na wschodzie bagien zlokalizowane było jezioro Wąż, zarastające już od dawna. W XIX wieku na tym terenie przeprowadzono prace melioracyjne, aby odzyskać tereny nadające się pod rozwój rolnictwa. Spowodowało to obniżenie terenu wód o około dwa metry. Podobne działania prowadzono jeszcze wielokrotnie przed II wojną światową, a także po 1945 roku. Na szczęście udało się zachować część dawnych terenów.
