Jadąc leśnymi drogami, całkowicie bez celu można przypadkiem odkryć ciekawe, a zarazem mało znane miejsca mające swoją historię. Oto jedno z nich….
Schron Projektu 668 to podstawowy typ schronu biernego niemieckich linii fortyfikacji polowych budowany w Polsce w 1944r roku. Projektowany z myślą o Wale Atlantyckim dzięki swojej uniwersalności znalazł zastosowanie także w innych liniach umocnień w całej Europie. Budowa tych schronów na Szczycieńskiej Pozycji Leśnej nie ukończono. Opuszczony w stanie surowym, obiekt w okolicach Spychowa nie został obsypany ziemią, co pozwala zobaczyć cała żelbetonową bryłę schronu.
Schron Dowodzenia “Projektu 668” ok. Spychowa
Standaryzacja projektów schronów znacznie upraszczała proces budowlany, pozwalała oszczędzić przede wszystkim wiele czasu i łatwiej zaplanować zamówienia na materiały budowlane itp. Obiekty typu 600 zaprojektowano z myślą o umocnieniach Wału Atlantyckiego, lecz niektóre uniwersalne obiekty znalazły zastosowanie także w innych pozycjach. Projekt schronu dla 6 żołnierzy oznaczony nr 668 powała na początku 1943 roku. Według niektórych informacji koncepcję takiego obiektu opracował sam Adolf Hitler. Na Szczycieńskiej Pozycji Leśnej zaplanowano budowę ok. 10 schronów projektu 668. Ich budowy nie ukończono, przerywając ją na różnych stadiach prac.
Żelbetonowe ściany i stropodach schronu mają grubość 150 cm, co miało zabezpieczyć załogę schronu przed trafieniem pociskiem kalibru 150 mm. Szalunek i warstwę przeciwodpryskową na suficie stanowią stalowe belki z wypełnieniem z desek drewnianych. Użycie drewna zamiast stosowanej dotychczas blachy świadczy o oszczędnościach wprowadzonych w projekcie. Wejście prowadzi schodami w dół do przedsionka, w którym znajduje się nisza F, gdzie można było wykonać zabiegi przeciwchemiczne. Bezpieczne wejście do schronu zapewniała śluza przeciwgazowa, zamykana z obu stron gazoszczelnymi drzwiami. W głównym pomieszczeniu A znajdowało się 6 piętrowych składanych prycz dla załogi oraz stół roboczy i szafki na rzeczy osobiste. Stałym wyposażeniem schronu był piecyk typu WT-80, służący do ogrzewania wnętrza oraz podgrzewania posiłków.
Wymianę powietrza i ochronę przed skażeniem powietrza zapewniała instalacja filtrowentylacyjna. Składała się z wentylatora E z zestawem wymiennych filtrów, utrzymującego lekkie nadciśnienie we wnętrzu. Świeże powietrze zasycane było czerpniami wyprowadzonymi w elewacji, a zużyte wydostawało się specjalnymi nadciśnieniowymi zaworami przez śluzę do przedsionka.
Schron był także wyposażony w telefon podpięty do sieci polowej oraz w radiostację z dwiema wysuwanymi antenami na stropie C (główną i zapasową). Gniazda antenowe były zabezpieczone stalowymi pokrywami.
W razie zawalenia wejścia lub zakleszczenia drzwi załoga mogła wydostać się ze schronu wyjściem awaryjnym D.
