Wilk szary, czyli Canis lupa to gatunek drapieżnego ssaka pochodzącego z rodziny psowatych.
Charakterystyka
Wilki szare żyją w stadach do 20 osobników. Jest to grupa rodzinna, w której skład wchodzi para samiec i samica, ich młode oraz ewentualnie starsi przedstawiciele poprzednich miotów. Wataha ma określoną hierarchię wewnętrzną, wilki porozumiewają się ze sobą za pomocą wydawanych dźwięków, wydzielanych zapachów, a także mowy ciała. Jedna wataha zajmuje teren nawet 300 kilometrów kwadratowych.
Ich pożywienie to średnie i duże ssaki parzystokopytne, w tym sarny, jelenie i dziki. Nie znaczy to, że nie polują także na mniejsze gryzonie i czasami nie żywią się padliną. Duże stado potrafi zapolować nawet na sporej wielkości stado innych zwierząt. Czasami wilki polują również na ryby. Przy braku dziko żyjących zwierząt, atakują także zabudowania gospodarcze, chociaż są to przypadki rzadkie. Uzupełnieniem wilczej diety są jagody i runo leśne.
Wielkość wilka to 70-85 centymetrów wysokości w kłębie i 100-130 centymetrów długości w przypadku samców oraz 60-75 centymetrów wysokości i 100-120 centymetrów długości w przypadku samic. Jego sierść składa się z odprowadzających wodę włosów prowadzących oraz ogrzewającego ciało podszerstka.
Występowanie
Wilki szare żyją na terenie Eurazji i Ameryki Północnej, wybierając lasy, równiny, tereny bagienne, a nawet góry. W Polsce wilki są ściśle chronione.
Ciekawostki
Samiec wilka to basior, natomiast samica – wadera. Dorosły wilk zazwyczaj zjada nieco ponad kilogram mięsa dziennie. Większe uczty są rzadkie i najczęściej poprzedza je dłuższa głodówka. Przewód pokarmowy wilka jest różny od psa domowego i bardziej dopasowany do diety typowo mięsnej. Polowania wilków mają ważne znaczenie dla równowagi w ekosystemie, ponieważ prowadzą selekcję, atakując głównie osobniki słabe i chore. W starciu ze zdrowymi, dużymi ssakami, takimi jak żubry czy jelenie, wilki bardzo rzadko odnoszą sukces.
