Zając bielak, czyli z łaciny Lepus timidus, to ssak z rodziny zającowatych.
Charakterystyka
Zając bielak osiąga długość ciała do 67 centymetrów, waży do 8 kilogramów. Jego masa jest nieco mniejsza od zająca szaraka, ma także krótsze uszy. Latem jego futro jest pokryte przez ciemnobrązowe cętki. Zimą futro zająca bielaka staje się całkowicie białe. Palce zająca są długie i mają zdolność do szerokiego rozpościerania się, dlatego pełnić mogą rolę rakiet śnieżnych.
Zające bielaki żerują w nocy, w ciągu dnia czuwają w wysokiej trawie. Nie kopią nor. Pożywienie zająca to rośliny, jagody i grzyby. Zimą także kora drzew oraz korzenie. Po ciąży trwającej 50 dni rodzi się nawet 8 młodych, najczęściej 5. Już po dziesięciu dniach młode zajączki zaczynają samodzielnie żerować. W sezonie rozrodczym jedna samica ma nawet trzy mioty.
Występowanie
Zając bielak jest w Polsce rzadkością, najczęściej występuje na terenie północno-wschodniej części kraju. W Europie spotkać go można na Półwyspie Skandynawskim, w Alpach, Irlandii i Szkocji. W Azji występuje na Syberii, w Mongolii i Mandżurii, a także na japońskiej wyspie Hokkaido.
Ciekawostki
Zając bielak jest w Polsce gatunkiem chronionym przez prawo. Zające bielaki zamieszkują lasy oraz doliny rzek, szukają silnie zarośniętych terenów. Najważniejszy jest drugi miot w danym roku, w którym uczestniczą wszystkie samice. To on decyduje o faktycznym przyroście młodych.
Zając szarak
