Konik polski jest polską rasą konia późno dojrzewającego w typie kuca.
Charakterystyka
Jego wysokość w kłębie wynosi około 130-140 centymetrów, a masa ciała to około 350 kilogramów. Pomimo niewielkiego wzrostu, konik polski charakteryzuje się silną i krępą budową ciała, ma krótką szyję i nisko osadzoną głowę. Charakterystyczne ubarwienie to czarna grzywa oraz ogon z nielicznymi jasnymi włosami, oraz umaszczenie myszate, rzadziej gniade.
Konik polski jest bardzo podobny do wymarłego dzikiego konia tarpana, ale pod względem genetycznym nie są to tożsame gatunki. Jednak poza Polską nazywa się go właśnie tarpanem.
Występowanie
Obecnie koniki polskie są hodowane w licznych ośrodkach rezerwatowych i stajennych. Na Mazurach, w miejscowości Popielno istnieje możliwa do zwiedzania hodowla koników polskich w warunkach rezerwatowych. Od 2007 roku w Bieszczadach trwa program wprowadzenia konika polskiego do warunków naturalnych. Konik polski jest symbolem Roztoczańskiego Parku Narodowego.
Ciekawostki
Konik polski jest wyjątkowo odporny na choroby i trudne warunki życia. Naturalnie ma on twardy róg kopytowy, dzięki któremu może pracować bez podkucia na twardym podłożu. Płodność i łagodność koników polskich przyczyniły się do chętnego wykorzystania ich do pracy w niedużych gospodarstwach rolnych oraz sadowniczych. Obecnie wykorzystuje się je także do rekreacyjnej jazdy, hipoterapii i w lekkich zaprzęgach.
