Dzik euroazjatycki to gatunek dużego ssaka lądowego, który jest jedynym przedstawicielem rodziny świniowatych występującym w Europie, w tym na Mazurach. Jego łacińska nazwa to Sus scrofa. Dzik jest przodkiem udomowionej świni.
Charakterystyka
Dzik to duży ssak o krępej budowie ciała, z obniżonym zadem. Zazwyczaj dorosły osobnik ma około 1,5 metra długości. Długi ryj nazywany jest gwizdem. Skóra dzika jest czarna, pokrywają ją twarda szczecina. Ubarwienie dzika jest zmienne, dopasowane do aktualnej pory roku.
Dzik to typowy wszystkożerca. Żywi się żołędziami i orzechami buczyny. Ryje w uprawach roślin bulwiastych. Żywi się także dżdżownicami, owadami, gryzoniami, zjada także padlinę.
Występowanie
Jest to gatunek bardzo inwazyjny, występujący poza swoim naturalnym zasięgiem występowania. Pierwotnie, jeszcze kilka stuleci temu, dzik licznie występował w Afryce Północnej. Obecnie na tych obszarach pojawia się wyjątkowo rzadko.
Obszar występowania dzika zmienił się w ciągu stuleci kilkukrotnie, dopasowując się do zmian klimatycznych i wpływu człowieka. Ze względu na rozwój rolnictwa, w wielu krajach europejskich został on całkowicie wytępiony. Także w Polsce w latach 50. dzik w zasadzie nie występował w centralnej i wschodniej Polsce. Obecnie ten gatunek przeżywa swój renesans. Większa obecność dzików pozytywnie wpływa na ekosystem.
Naturalny zasięg występowania dzika To środkowa i południowa Eurazja. W Polsce jest bardzo liczny na obszarze całego kraju, z wyjątkiem najwyższych partii Tatr.
Ciekawostki
Dzik to popularne zwierzę łowne, dlatego w gwarze myśliwskiej doczekał się wielu określeń. Samiec dzika to odyniec, samica locha, natomiast młode to warchlak. Od 2017 roku dzik nie podlega ochronie sezonowej. Okres godowy u dzików nazywany jest huczką. W klimacie Mazur trwa od listopada do stycznia. W jednym miocie przyjść na świat może nawet 12 młodych. Dziki w naturze żyją nawet 40 lat.
