Kuna leśna to gatunek niewielkiego ssaka, przedstawiciela rodziny łasicowatych.
Charakterystyka
Kuna leśna ma długie, giętkie ciało i krótkie nogi. Jej sierść jest ciemnobrązowa, jaśniejsza na brzuchu. Na szyi ma charakterystyczną jasną plamę, co odróżnia ją od kuny domowej. Długość ciała kuny leśnej to średnio 40-55 centymetrów, długość ogona 22-28 centymetrów, natomiast masa ciała nie przekracza 1,5 kilograma w przypadku samic i 1,8 kilograma w przypadku samców.
Kuna leśna jest najbardziej aktywna w nocy. Zamieszkuje dziuple w drzewach, a także szczeliny skalne i ptasie gniazda. Poza okresem lęgowym są to zwierzęta samotnicze. Wielkość terytorium jednej samicy to około 5 kilometrów kwadratowych, natomiast samca – nawet 20 kilometrów kwadratowych. Kuna to zwierzę wszystkożerne, poluje na wiewiórki i gryzonie, a także na ptaki i owady. Zjada padlinę, żaby, ślimaki, węże, ale także rośliny. Latem i jesienią pożywienie gromadzone jest na trudny okres zimy.
Występowanie
Kuna leśna występuje w niemal całej Europie oraz Azji, aż po Iran i Syberię zachodnią. Występuje także w Polsce, między innymi na Mazurach, chociaż jej przedstawiciele nie są bardzo liczni. Preferuje gęste, stare lasy, z zamkniętymi koronami drzew, zarówno liściaste, jak i iglaste oraz mieszane.
Ciekawostki
Inna nazwa kuny leśnej to tumak. Młode kuny porozumiewają się ze swoją matką za pomocą ćwierkania. Okres polowań na kuny leśne trwa w Polsce od 1 września do 31 marca.
